De 10 geboden

Oh.. oh.. die 10 geboden!

De wet is echt zo’n heerlijk onderwerp voor ‘Evangelischen’ en ‘Reformatorischen’ om met elkaar de geestelijke degens te kruisen. Moeten we hem nu wel voorlezen en gehoorzamen, of hebben we er niets meer mee te maken?

Orthodoxe gelovigen zeggen dan dat de Wet een ‘leefregel is uit dankbaarheid’. Dat staat nergens in de ‘gansche Heilige schrift’, maar het klinkt wel degelijk en betrouwbaar. Maar de evangelischen vinden de Wet maar een onding, en schoppen er tegen. Zo van; afgedaan, niet meer geldig, aan het kruis voor eeuwig onklaar gemaakt, weg ermee.  

Ik ben eerlijk; het blijft lastig. Hij is vervuld, maar niet weggedaan. Je kunt er niet door behouden worden, maar waag er niet een komma of punt aan te veranderen. Je kunt hem onmogelijk houden, maar o wee als je zelfs het kleinste gebod ontbind (Math 5:19). Hij veroordeelt je tot op het bot, en toch wordt hij door David bejubelt als kostbaar en liefelijk? Hoe zit dat nu?

Okay, David brak hem net zo makkelijk als dat hij hem gehoorzaamde, maar dat hebben we hem collectief vergeven. Het was voor een goed doel zeg maar. Salomo en Jezus waren uiteindelijk nooit geboren als David geen hormoonaanval had gehad en spontaan een vrijpartij met Bathseba organiseert. Echt waar! Lees zelf het geslachtsregister maar in Mattheus 1.  Oh..oh die wet…

Maar, het blijft tobben. Is het nu Wet én Genade, of Wet óf Genade. En hoe je de constructie ook optuigt, in beide gevallen blijft je toch weer met zo’n vervelend onopgelost vraagstuk zitten. Wanneer moet ik nu de wet gehoorzamen en wanneer mag ik uit genade leven? Dat kan toch niet afhankelijk zijn van mijn stemming of gemoedstoestand? En als hij voorgelezen wordt, en we zingen een lied als collectieve bevestiging (een soort amen, maar dan op noten) en we stappen na de dienst in onze auto’s om een aantal kilometer naar huis te rijden, dan is er niet echt sprake van sabbatsheiliging. Trouwens.. dat ‘uit Egypte uitgeleid zijn’, is dat alleen voor gelovige vakantiegangers die zijn wezen snorkelen in Hurghada of  Sharm El Sheikh?

Ik stond in 1998 op de berg Scopus, samen met mijn orthodoxe Joodse vriend Donny over Jeruzalem te staren. Hij vertegenwoordigde onze fabriek in het heilige land en we hebben samen uren gepraat, uiteraard niet over Jezus maar wel over de Messias. Tenslotte verwachtten we hem allebei. We hadden die dag weer vele uren bij elkaar in de auto gezeten en gepraat. Op die bewuste plek, stelde mijn Joodse vriend een vraag waar ik behoorlijk door van slag was. Hij vroeg; “Karel, hoe komen jullie als christenen erbij, om de wet, die JHWH exclusief aan ons heeft gegeven op de berg Horeb, op jullie als heidenen van toepassing te verklaren?” Normaal heb ik m’n mondje bij me, maar ik had geen antwoord. Maar des te meer stof om over na te denken.

Ik ben de Bijbelse geschiedenis weer eens opnieuw nagegaan, en jawel langzaam ging het dagen. En weet je wat de uitkomst was? De wet die veroordeelt, mijn onmacht laat zien, mijn tekorten haarfijn bloot legt, mijn ego geweld aandoet en mijn vlees verdorven noemt, heeft geen enkele functie voor mij. Maar, ze heeft dat ook nooit gehad, zelfs niet toen ik nog braaf een lied meezong als antwoord op het voorlezen van de 10 geboden. Het geheim?. Ik ben Karel en niet Donny!

Wie het vatte kan die vatte het. Oh hoe lief heb ik Uw wet.

Wat een genade!

0 Comments

Laat een bericht achter…

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn aangegeven met een *