Aanbidding

Een blokje aanbidding.

In veel kerken en gemeentes wordt er tijdens de samenkomst een moment van aanbidding ingelast. Een speciaal stukje tijd is er dan gereserveerd, waarbij de gemeente ‘in aanbidding gaat’….

Veelal wordt het initiatief genomen door de muzikaal leider of iemand die de de taak heeft gekregen, om de gemeente ‘voor te gaan in aanbidding’. Ik hoorde een aanbiddingsleider dit heilige en gezalfde moment omschrijven als een ‘blokje aanbidding’. Hij bedoelde dit uiteraard niet oneerbiedig. Hij doelde alleen maar op het stukje gereserveerde tijd in de dienst. 

De aanbiddingsleider (als hij of zij ‘worshipleader’ wordt genoemd ben je niet in een Engelstalige gemeente beland, maar gaat de gemeente gewoon met haar tijd mee) is meestal een muzikant die speciaal getraind is om de gemeente ‘mee te nemen in aanbidding’. Er is trouwens best een groot aanbod van cursussen en trainingen die mensen opleiden voor aanbiddingsleider. Want God aanbidden is geen sinecure, dat gaat echt niet vanzelf. En zeker om andere mensen ‘mee te kunnen nemen’, daar moet je zonder een grondige training niet aan beginnen. Voor je het weet maak je grote brokken. Kijk, in een klein groepje gaat dat nog wel, maar stel je voor dat je een paar honderd mensen ‘mee moet nemen naar de troon van God’? Dat kun je niet aan het eerste beste gemeentelid overlaten. D’as heel onverantwoord!

Bijna altijd wordt het verzoek gedaan om te gaan staan. Waarschijnlijk heeft dit te maken met het feit dat als je staat, je vanzelf zo’n halve meter dichter bij de hemel bent. Alle kleine beetjes helpen tenslotte. Over de liedkeuze is goed nagedacht. De volgorde is dan ook zorgvuldig en nauwlettend samengesteld. Er wordt gekeken naar een goede opbouw qua muziekstijlen en teksten. De tussenspelen worden gerepeteerd, de liedovergang wordt nauwkeurig ingestudeerd, en er wordt heel precies aangegeven welk instrument op welk moment het zwijgen wordt opgelegd. Zelfs het soort string wat de synthesizer produceert wordt nauwkeurig van lied tot lied uitgekozen. En dit allemaal om te voorkomen dat sommigen, bij het afsluiten van het ‘blokje aanbidding’, niet bij de troon van God blijken te zijn gearriveerd.

Paulus ligt bont en blauw geslagen in de gevangenis in Rome (Fil 1). Hij had het evangelie van genade verkondigd. Zijn handen en voeten zijn vastgemaakt, en hij wordt streng bewaakt om te voorkomen dat hij dit misdrijf nooit meer zal begaan. En wat gaat hij doen?. God aanbidden. Zijn podium is een smerig, vochtig hol onder de grond. Zijn publiek zijn een paar sadistische en ongelovige soldaten. De roestige kettingen waarmee hij vastgebonden is fungeren als drumstel. Het getier en gevloek van andere gevangen vormen een soort gelegenheidskoor en het gekrijs van gevangen die gemarteld worden om ze een bekentenis af te laten leggen vervangen de synthesizer.

Want voor mij is leven Christus, en sterven winst” (Fil 1:21).

Een moment van aanbidding!. En als dat moment voorbij is wat doen we dan?. Wie of wat aanbidden we als het ‘blokje aanbidding’ is afgelopen?

Soms bekruipt mij het gevoel, dat zoals een kind met lego speelt, wij met een ‘blokje’ God aanbidden.

2 Comments
  1. Reinout 28 februari 2016 at 13:04

    Mooi verwoord Karel!

  2. Thalita 5 juli 2016 at 21:21

    Na de aanbidding, spreekt God tot ons door Zijn Woord

Laat een reactie achter bij Reinout Reactie annuleren

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn aangegeven met een *